به گزارش هیوا نیوز: اسعد اردلان افزود: آموزش زبان مادری یک نیاز ملی است و بیشتر مسئله کشورهای غیرغربی است که از تکثر فرهنگی برخوردار هستند.
وی افزود: در هندوستان یک هزار و ۶۵۰ زبان وگویش وجود دارد و در بسیاری کشورهای دیگر تعدد زبان‌ها و گویش‌ها از ۱۰ تا ۱۰۰ زبان فراتر رفته است که اگر تنوع زبانی امنیت را به خطر می‌انداخت می‌بایست به تعداد ۵۷۰۰ زبان مادری کنونی در جهان کشور وجود داشت.
وی با اشاره به شفافیت قانون اساسی درباره تدریس زبان مادری در مدارس، خاطرنشان کرد: هیچ قانونی به اندازه قانون اساسی اعتبار ندارد و اهمیت این مساله از نظر حقوقی کاملا مشخص است و تنها وظیفه دولت در این زمینه تدوین آیین‌نامه اجرایی و ایجاد به بسترهای لازم برای آموزش زبان مادری در مدارس است.
شاعر و مترجم کرد رحیم لقمانی نیز در این مراسم بکار بردن زبان مادری در مراودات روزمره، فکر کردن و خواندن و نوشتن با زبان مادری و همچنین نوشتار و قواعد زبان مادری را موجب حفظ آن دانست و گفت: مدرسان زبان کُردی آموزش کُردی لاتین را از حوزه آموزشی خود حذف کنند و به جای آن موارد ضروری‌تر را به مخاطبان خود آموزش دهند.
لقمانی از عدم تدریس زبان مادری در مقاطع ابتدایی انتقاد کرد و افزود: حفظ و ماندگاری هر ملتی صرفاٌ از طریق حفظ لباس و میراث مادی آن ممکن نخواهد بود بلکه فکر کردن، کردار و اندیشه با زبان مادری موجبات ماندگاری آن را فراهم می‌کند.
در ادامه این مراسم استاد دانشگاه و سردبیر فصلنامه زریبار نیز گفت: گنجاندن زبان مادری در سیستم آموزشی به ویژه در مقاطع ابتدایی موجب انعطاف پذیری زبانی در برابر هرگونه آسیب برای آن زبان است.
مسعود بیننده افزود: خواندن و تحصیل با زبان مادری از مقطع ابتدایی موجب پیشرفت علمی بیشتر و فراگیری سایر زبان‌ها خواهد بود.
این استاد جامعه‌شناسی تصریح کرد: تا زمانی که زبان مادری در چارچوب برنامه کلاسی مدارس گنجانده نشود، آن زبان توسعه نمی‌یابد و امکان فراموشی و از بین رفتن آن، نسل به نسل بیشتر خواهد شد.
وی با اشاره به اینکه تحصیل با زبان مادری موجب ایجاد اعتماد به نفس در افراد خواهد شد، یادآور شد: شهروندی که با زبان مادری تحصیل کرده باشد، شهروندی چالاک، مسئولیت پذیر و آگاه خواهد بود که مسئولان باید به اهمیت آن پی ببرند و برای حفظ زبان‌های مادری متنوع تلاش کنند.
روز ۲۱ فوریه از طرف یونسکو به عنوان روز جهانی زبان مادری نامگذاری شده‌ است، نامگذاری این روز در کنفرانس عمومی یونسکو در سال ۱۹۹۹ به منظور کمک به تنوع زبانی و فرهنگی انجام شده ‌است.