اجلال قوامی: ۱- تامل و اندیشه بر خود و دیگری، Ejlal Ghavami در ستایش گفتگوبر چرایی و چگونگی و آمدن رفتن ما در این جهان و معنایی که می‌خواهیم به زندگی‌مان بدهیم، مهم‌ترین فرآیندی است که در زندگی هر فرد می‌تواند وجود داشته باشد. اما این فرآیند، نیاز به شرایط و الزامات و امکاناتی دارد که یکی از مهم‌ترین آنها وجود موقعیت‌های باثبات یا حداقلی از ثبات است. این که ما در جامعه‌ای زندگی می‌کنیم که گسست‌های تاریخی، اجتماعی، اقتصادی، سیاسی و فکری مهم‌ترین ویژگی آن بوده است و با دلایل گوناگون می‌توان آن را توجیه کرد و ساز و کارهایی را که بر این سرنوشت حکم رانده‌اند نشان داد.

با وجود این، فهمیدن یک پدیده به معنی آن نیست که بتوان با آن سر سازش داشت. واقعیتی که همه ما و کسانی که قابلیت‌های فکری دارند ناچاریم در برابرش سر تعظیم فرود آوریم. جهان اندیشه و فکر ما امروز ترکیبی است تاسف‌آور از خودشیفتگی‌های مضحک و افسوس خوردن‌ها و خودکوچک‌بینی‌های گروهی از صاحبان اندیشه.
۲- مهم‌ترین نیاز جامعه ما چیست؟ به نظر نگارنده این نیاز در درجه نخست در بخش فرهنگ است. درست است که از یک پیشینه تاریخی تمدنی برخورداریم ولی این اتکا کافی نیست و نیاز به روزآمدی و بازیابی دارد. مثلاً نحوه  مشارکت مدنی در عرصه عمومی یکی از نمونه های قابل ذکر است. برای همزیستی مطلوب نیاز به درک یکدیگر و شنیدن صداهای متفاوت داریم. دوران تک‌صدایی‌ها به سر آمده وتنها راه برای ایجاد این همزیستی، گفت و گوی همراه با مداراست. ادب گفت وگو هم این است که هر دو طرف از امکان گفت و شنود منصفانه برخوردار باشند. این موضوع نه تنها درباره عناصر جامعه با یکدیگر بلکه در رابطه جامعه و قدرت نیز صادق است.
بدون گفت‌وگو و به رسمیت شناختن هر یک از دو طرف، هیچ جامعه‌ای نه امکان پیشرفت خواهد داشت و نه ادعای آن برای زندگی بهتر پذیرفتنی است.